SezoNowe — bo wszystko ma swój sezon

Jak to się zaczęło

SezoNowe wzięło się z prostej obserwacji: dzieci, które przy stole dostają prawdziwe zadanie, zmieniają się w kilka minut. Przestają się rozglądać, przestają pytać, kiedy koniec. Skupiają się na tym, że łupina musi zejść cienko, a ciasto trzeba wyrobić do końca.

Zaczęło się od jednego stołu w ogrodzie i grupy znajomych rodzin, które umówiły się na wspólne gotowanie z tego, co akurat dojrzało. Potem doszły skrzynki z ziołami, potem narzędzia do drewna, a potem pytania: „a czy przyjedziecie do naszego przedszkola?”, „a czy zrobicie tak urodziny?”. Tak powstała mobilna wersja tamtego pierwszego stołu — taka, którą można spakować i rozłożyć w ogrodzie, na podwórku, w sali albo na polanie.

Nazwa mówi o dwóch rzeczach naraz. O sezonie, bo tylko on decyduje, co robimy danego dnia. I o tym, co nowe — bo za każdym razem jest to coś innego, nawet jeśli grupa jest ta sama.

Nasza filozofia

Nie wierzymy w animację. Wierzymy we wspólną robotę. Dziecko w wieku pięciu lat potrafi obrać marchewkę, wsypać mąkę, przynieść wodę do konewki i zauważyć, że coś w grządce wykiełkowało. Nie musi być zabawiane — musi dostać sensowne zadanie i dorosłego, który jest obok, a nie nad nim.

Dlatego nasze spotkania wyglądają raczej jak dobrze zorganizowana kuchnia albo warsztat niż jak przedstawienie. Jest plan, są narzędzia, jest rytm — i jest miejsce na to, żeby coś poszło inaczej, bo spadł deszcz albo dzieci zainteresowały się dżdżownicą bardziej niż ciastem.

Dorosłych traktujemy tak samo poważnie jak dzieci. Rodzice, nauczycielki, zespoły firmowe — wszyscy dostają u nas to samo: konkretne zajęcie dla rąk i pretekst do rozmowy, która nie odbyłaby się przy prezentacji.